IDEA

Wędrownicy tworzą obok zuchów i harcerzy, trzecią gałąź Organizacji Harcerzy. Są to chłopcy w wieku 16-21 lat, w wieku, w którym zaczyna się świadomie podejmować decyzje, szuka autorytetów i dalszej drogi życiowej. Postawa dojrzałego wędrownika i cel jaki chcemy osiągnąć w pracy wychowawczej jest zapisany w idei stopnia Harcerza Rzeczypospolitej, zdobycie którego wieńczy działanie wędrownika w drużynie. Odtąd wychowanek drużyny wyrusza już samodzielnie w dorosłe życie, co oczywiście nie oznacza zerwania kontaktu z organizacją, a jedynie otwiera kolejne nowe wyzwania na polu harcerskiej służby.

Wędrówka
to szukanie swojego miejsca w społeczeństwie, poszukiwanie prawdziwych wartości i zawiazywanie przyjaźni

Nazwa wędrownicy pojawiła się i zyskała popularność w drugiej połowie lat trzydziestych. Po wojnie obowiązywała w ZHP poza granicami kraju. Nazwa ta ma przynajmniej dwa podstawowe znaczenia.
Pierwsze, zasadnicze, łączy się z istotą pracy harcerskiej prowadzoną wśród dorastającej młodzieży, a mianowicie wprowadzeniem na szlak wędrówki przez życie.
Wędrówka, w tym rozumieniu, to szukanie swojego miejsca w społeczeństwie, poszukiwanie prawdziwych wartości, zawiązywanie przyjaźni, gdzie następuje wspólne umacnianie się, wspieranie w trudnym okresie podejmowania zasadniczych wyborów i kształtowania własnej osobowości.
Drugie znaczenie będące bardzo dobrym odbiciem zainteresowań na tym etapie dorastania, a będące jednocześnie wskazówką dla drużynowego przy konstruowaniu programu, to zwyczajna wędrówka turystyczna, chęć poznawania nowych miejsc, nawiązywania znajomości, wyruszania z plecakiem w nieznane, nocowania pod gołym niebem, śpiewania przy ognisku do białego rana, robienia wszystkiego z fantazją, humorem i bez szablonu.

Graficznie idea wędrownictwa
jest zawarta w symbolu ogniska składającego się z trzech płomieni i trzech polan.

Graficznie idea wędrownictwa jest zawarta w symbolu ogniska składającego się z trzech płomieni i trzech polan.
Najwyższy płomień i zarazem najważniejszy to "siła charakteru" podkreślający istotną rolę jaką spełnia w życiu wędrownika mocny duch i charakter. W tym przypadku charakter niewzruszony błahostkami i pokusami życia codziennego, a ukierunkowany na wytężoną pracę nad własną osobowością i czerpanie z wiary w Boga.
Średni płomień to "siła umysłu". Nie ma zatem dla wędrownika nic ważniejszego jak systematyczna nauka, jak pogłębianie swej wiedzy, zainteresowań, tak by jako dorosły człowiek posiadał zawód i potrafił wykorzystać swoje umiejętności w pracy zarobkowej. Intelekt zaś by dobrze służył przyjmowaniu wiedzy musi być wykorzystywany bardzo mądrze bez nadmiernego obciążania oraz zaśmiecania niepotrzebnymi treściami.
Najniższy płomień to "siła ciała", co jednoznacznie należy utożsamiać ze sprawnością fizyczną rozwijaną i pielęgnowaną przez uprawianie rekreacyjne lub wyczynowe najróżniejszych sportów.
Inny ważny element znaku to trzy polana.
Pierwsze z nich to "służba", czyli fundament wychowania harcerskiego, który w wieku wędrowniczym powinien nabrać szczególnego charakteru i wymiaru wrażliwości na potrzeby drugiego człowieka. Służba swojej rodzinie i bliskim, wreszcie służba na rzecz potrzebujących to wyzwanie, które powinno być stale obecne w wędrowniczym działaniu. Dowodem dobrze rozumianej i realizowanej służby wędrowniczej powinien być stan radości i satysfakcji, który zawsze pojawia się z chwilą dobrze spełnionego obowiązku wobec bliskich i spotkanych ludzi.
Drugie polano symbolizuje "pracę nad sobą", zatem jest to przypomnienie prawdy, że aby rozwijać własną osobowość, siłę intelektualną i fizyczną potrzebna jest nieustanna praca nad sobą, własnymi słabościami i niedoskonałościami. Praca nad sobą powinna mieć wymiar refleksyjny - kontemplacji własnego funkcjonowania w grupie rówieśników, drużynie, szkole i w ogóle w świecie - jest to również forma służby dla samego siebie.
Trzecie polano to "szukanie miejsca w społeczeństwie" - to najpoważniejsze i najtrudniejsze wyzwanie dla człowieka dorastającego. Praca zawodowa, działalność społeczna i polityczna, założenie rodziny czy bycie osobą duchowną to bardzo konkretne wyzwanie do realizowania w życiu misji, która z jednej strony powinna dawać wiele satysfakcji, z drugiej zaś powinna dawać możliwość utrzymania finansowego. Zatem szukanie miejsca w społeczeństwie powinno być oparte na rozpoznaniu własnych zdolności i umiejętności oraz systematycznym ich rozwijaniu.